تبلیغات
دروس مرمت و معماری - نگاهی دیگر
پنجشنبه 16 اردیبهشت 1389

نگاهی دیگر

   نوشته شده توسط: سامان كارگر    نوع مطلب :از شعر و ادب ،

درود

به تازگی كتابی از دوستی به دستم رسید كه مجموعه ای از شعرهای فردی متفاوت بود. مردی جوان بدون تحصیلات خاص آكادمیك اما خاص. حافظ ایمانی. شعرهای زیبایی داره. و چون دورادور آشنایی اندكی با او پیدا كردم متوجه شدم كه سخنش از دله. به آنچه كه میگه اعتقاد داره. این شعر از حافظ ایمانی است.
برای شما:


عصر کبود...


روز دلگیر، شب افسرده، زمان یلدایی
                                         آسمان تیره، زمین مرده و دل هرجایی
شهر ما کوه ندارد که پر از کوه کن است!
                                          عاشقی نیست، که معشوقه کند لیلایی
شهر خالی شده از مستی ایمان و امید
                                           (وای اگر از پسِ امروز بود فردایی)
شور سرزندگی از زندگی ام می رود و...
                                            می دهد جای خودش را به غم تنهایی
مرگ رؤیای قشنگی است در این عصر کبود
                                             مرگ آزادی است از این قفس دنیایی
گفتی از کوزه ی ما هر چه تراود زشتی است
                                             هر چه از دوست رسد نیکویی، زیبایی
دوستان حتی زر هم نفشاندند اما
                                             سر ما بود که زد سر به سر رسوایی
تو و زور و زر و تزویر و مباهات به زهد
                                             من و شبگردی و شوریدگی و شیدایی
شهر ما شهر عجیبی است خدیا مپسند
                                             عاشق خانه به دوش تو شود صحرائی

این شعر از كتاب «مصلوب دارهای اشاره» بود. كتاب زیبایست.

بدرود


برچسب ها: حافظ ایمانی ،

هدایت به بالای